Pracuję z ciałem
jak z krajobrazem rozpadu

Fotografuję z perspektywy wewnętrznego pęknięcia, redefiniując granice somatycznej obecności. Moje spojrzenie — ukształtowane przez ponad pół wieku doświadczenia oraz doświadczenie własnego, nienormatywnego ciała — odrzuca powierzchowną estetyzację.

Niepełnosprawność nie jest dla mnie barierą warsztatową. Jest świadomie obraną pozycją badawczą i filtrem, przez który dekonstruuję relację między formą, materią a przemijaniem. To, co ucieka ostatecznym kadrom, nieokiełznane myśli i surowy zapis tego procesu, odkładam do marginaliów.